Á heimasíðu RÚV er hægt að finna þjónustusamning um starfsemi fyrirtækisins 2007-2012 . Samningurinn snýr mikið að tæknilegum atriðum, eins og hlutfalli ákveðinna tegunda efnis, hvenær dags það er sýnt o.s.frv. Þar er jafnframt minnst á ársskýrslu sem RÚV er skylt að skila til menntamálaráðuneytis, þar sem allir þessir efnisvísar þurfa að koma fram. Merkilegt nokk er launaflokkun starfsmanna ekki eitt af því sem þarf að koma fram í skýrslu til menntamálaráðherra, þannig að ofurlaunapjakkarnir fá skjól þarna.

Flokksráð VG fékk einmitt bágt fyrir að álykta um ofurlaunalið RÚV á flokksráðsfundi. Stjórn RÚV talaði um aðdróttanir, en gerði nákvæmlega það sem dróttað var að í sama andardrættinum.

Ef maður rennir í gegnum þjónustusamninginn fæ ég ekki betur séð en að hluti niðurskurðarins brjóti hreinlega gegn ákvæðum hans.

Það má til dæmis ekki hætta að kaupa íslenskt dagskrárefni:

RÚV skal styrkja og efla sjónvarpsþátta-, kvikmynda- og heimildarmyndagerð með því að kaupa og sýna efni og sýna efni frá sjálfstæðum framleiðendum.

Svo má ekki leggja niður svæðisútvarpið:

Útsending RÚV skal vera a.m.k. tvær hljóðvarpsdagskrár og ein sjónvarpsdagskrá auk svæðisútvarps árið um kring.

og

RÚV skal bjóða upp á svæðisbundnar útsendingar á efni, þ.m.t. fréttir, menningu, afþreyingu og listir til að þjóna betur íbúum á landinu öllu.

Hvort tveggja er Páll að gera núna – meira eða minna. Má útvarpsstjóri ganga þvert gegn þjónustusamningi við ríkið án þess að af því verði einhverjar afleiðingar?

Það sem er hins vegar ekki gerð krafa um í þjónustusamningnum er t.d.

• Beinar útsendingar, sem nú hafa verið skornar niður, eru ekki nauðsynlegar til að uppfylla samninginn. „RÚV skal segja fréttir af, útvarpa og sýna frá íþróttaviðburðum bæði innan lands og erlendis og gæta jafnræðis milli íþróttagreina eins og kostur er.“
• Hvergi er talað um kaup á erlendum afþreyingarþáttaröðum, formúlu 1 eða þátttöku í söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Þessir rekstrarliðir hafa alltaf skotið skökku við, en þegar „dagskrá er skorin við nögl“ eiga þeir sama og engan rétt á sér.

Getum við hætt að borga misgóðum þáttastjórnendum í kringum milljón á mánuði, hætt að kasta fé úr ríkiskassanum í Desperate Housewives og hætt að rembast við að semja hvert lélegt Eurovisionlagið á fætur öðru? Mætti ekki nýta peningana sem renna til RÚV betur – til dæmis til að halda úti almennilegum ríkisfjölmiðli?

Þetta virðast vissulega vera göfug markmið, en samt sem áður ættu einhverjar viðvörunarbjöllur að fara af stað. Annars vegar vegna þess að umgengni íslenskra stjórnvalda við reglur sem snúa að landamærum hefur verið ansi frjálsleg í seinni tíð. Hins vegar vegna þess að útvíkkunin er svo víðtæk að það er ótrúlegt að málið hafi ekki hlotið opinbera umræðu áður en samningurinn var gerður. Samstarfið snýst nefnilega meðal annars um gagnkvæman aðgang aðildarríkjanna að fingrafara- og erfðaefnisskrám lögreglu. Auðvitað til að berjast gegn hryðjuverkum og glæpastarfsemi – sem er sígild orðræða stjórnvalda til að koma óvinsælli og umdeildri löggjöf í gegn.

En um óvinsældir getur ekki verið að ræða hér – því málið hefur ekki verið rætt. Ætli séu ekki einhverjir sem hefðu viljað gera athugasemdir á grundvelli persónuverndarsjónarmiða áður en ráðherrann skrifaði undir?

Opinber umræða hefði líka getað vakið máls á spurningunni um frjálsari för lögregluþjóna á milli ríkja, sem einnig er kveðið á um í samningnum. Þessir lögregluþjónar mega vera vopnaðir, ef reglur gistiríkisins leyfa það. Hvernig hefði búsáhaldabyltingin farið fram, ef Björn Bjarnason hefði skrifað undir Prüm-samninginn meðan hann var dómsmálaráðherra? Hefðu stjórnvöld þá getað sett reglugerð um vopnaburð og kallað til vopnaða danska lögreglumenn til að kveða niður lætin? Eða hefði bara verið hægt að fá útlenskar óeirðalöggur með prik og piparúða?

Það hefði verið ágætt að vita svörin við þessu áður en var sest niður með pennann í Brussel.

Því skal haldið til haga, fyrst Björn Bjarnason er nefndur, að hann hefði tæpast laumast til að útvíkka Schengen-samstarfið eins og nú hefur verið gert. Fyrir tveimur árum skrifaði hann eftirfarandi á heimasíðu sinni: „Leiti íslensk stjórnvöld eftir aðild að Prüm-samningnum verður málið rætt á alþingi og hvarvetna þar, sem ástæða er til að kynna það.”

(Birtist á Smugunni)

Dæmið í sjónvarpsfréttum* gærkvöldsins var skýrt. Matsfyrirtækið Fitch hafði lækkað einkunn íslenska bankakerfisins frá því sem var fyrir hrun, sögðu þulirnir, og núna var Ísland langneðst „þróaðra ríkja“ á listanum.

„Þróuð ríki“ er vandræðahugtak og óskaplega gildishlaðið, enda er það andstæða „þróunarríkja“ — ríkja sem vantar eitthvað uppá að vera almennileg. Í fréttinni er orðið „iðnríki“ líka notað, en þar er sama gamaldags tvíhyggjan á ferðinni, tvíhyggja sem er gegnumgangandi þegar heiminum er skipt upp. Skiptir þar litlu hvort ríki teljast fyrsta heims eða þriðja heims, nýlenduherrar eða nýlendur, Vesturlönd eða rest – þetta er alltaf spurning um hvort ríkið þyki gott eða vont.

Til að undirstrika hneykslunina í fréttinni var tveimur listum varpað á skjái landsmanna. Fyrst kom listi yfir sum þeirra landa sem Fitch gaf sömu einkunn og Íslandi:

• Aserbaídsjan
• Eistland
• Lettland
• Litháen
• Úkraína
• Víetnam

Hvað á að lesa á milli línanna á þessum lista? Jú, þarna eru lönd sem þykir furðulegt að Ísland sé flokkað með. Þjóðremban leyfir okkur ekki að sökkva á þeirra plan. Þau eru vanþróuð, ekki við. „Jeminn, Lettland og Víetnam,“ eigum við að segja og jesúsa okkur yfir hinni hræðilegu hnignun veldisins sem við vorum.

Næst kom listi yfir nokkur lönd sem Fitch gaf næstu einkunn fyrir ofan þá sem Ísland fékk. Þarna þykir Fitch bankakerfið standa traustari fótum en á Íslandi.

• Ekvador
• El Salvador
• Líbanon
• Nígería
• Rúmenía
• Srí Lanka
• Túnis

Hvort er fréttin sú, að Ísland sé í sínu verðskuldaða neðsta sæti, eða að lönd sem okkur á að finnast vera óttaleg afdalalönd séu metin traustari en Ísland?

Það var skítalykt af efnahagslegu þjóðrembunni fyrir kreppu. Síðastliðið ár hefði átt að temja Íslendingum að sýna auðmýkt gagnvart umheiminum. Í dag er rembingsleg þjóðernishyggja í anda útrásarinnar í besta falli kjánaleg.

*Aðrir fjölmiðlar voru auðvitað litlu skárri, en ríkisfjölmiðillinn verður að vanda sig sérstaklega mikið.

(Birtist á Smugunni)

Hins vegar þykir mér ánægjulegt að sjá hópinn endurspegla kynjahlutföll þjóðarinnar sæmilega. Af 18 einstaklingum á þessum lista eru 10 konur.

Svo við greinum listann út frá kynferði þá skiptast stigin svona:

• Formaður samninganefndar er karl
• Varaformenn nefndarinnar eru tveir: karl og kona
• Tveir af sex fulltrúum í nefndinni eru konur

Þarna líta hlutföllin ekki nógu vel út, en viðsnúningur verður þegar lesið er áfram: Sjö af tíu formönnum samningahópa eru konur!

Þetta er kannski ekki eins stórkostlegur sigur fyrir jafnrétti og ætla mætti, því karlmönnunum þremur er treyst fyrir formennsku hópanna sem semja um þau mál sem almennt er talið að skipta muni mestu máli í aðildarviðræðunum – sjávarútveg, landbúnað og myntbandalagið. Konurnar fá rest.

Svipuð gagnrýni hefur svosem heyrst upp á síðkastið tengslum við hrun íslenska bankakerfisins og sofandihátt íslenska fræðasamfélagsins.

Nú bregður svo við að tíðindi berast sem gefa framtíðarþenkjandi fræðingum byr undir báða vængi. McDonald’s er að loka á Íslandi. Horfum stundarkorn framhjá þeirri skemmtilegu íróníu að þetta er veitingastaðurinn sem tróð fyrsta hamborgaranum upp á Davíð Oddsson meðan hann var forsætisráðherra. Nóg er annars að skoða.

Hvert er spágildi þess að McDonald’s er að hverfa af landi brott? Jú, einhver er búinn að átta sig á því, að öðruvísi verður ekki hægt að magna Icesavedeiluna meira en þegar er orðið. Einhver er að búa sig undir að fara í stríð gegn Bretum og Hollendingum.

Þessi tilgáta byggir á kenningu eftir blaðamanninn Thomas Friedman, sem tók eftir því að aldrei hefði brotist út stríð á milli tveggja ríkja sem bæði hefðu McDonald’s veitingastaði. Frá því að Friedman setti fram kenningu sína um hamborgarafriðinn hefur sýnt sig að hún er tölfræðilega séð ein sú traustasta í alþjóðasamskiptum — raunar eru átök Rússlands og Georgíu á síðasta ári fyrsta og eina dæmið sem ekki passar í hamborgarakenninguna.

Þá stendur eftir stóra spurningin: Hvaða stríðsæsingarhópur stendur að baki brottvikningar McDonald’s frá Íslandi?

Birtist á Smugunni.

Þessi þróun er þó ekki algjörlega ný af nálinni. Djúpur pólitískur boðskapur, sem og grunur um að þátttökulönd hafi óhreint mjöl í pokahorninu, hefur verið samofinn keppninni frá ómunatíð.

Áhugi Íslendinga á Eurovision er gífurlegur, en gagnrýnileysið sætir furðu. Hvernig stendur á því að andstæðingar Evrópusambandsaðildar Íslands sitja þegjandi undir samrunaáróðri söngvakeppninnar?

Georgíudeilan

Þetta árið hljóta allir réttþenkjandi Eurovisionaðdáendur að hugsa Sambandi evrópskra sjónvarpsstöðva þegjandi þörfina vegna heigulsháttar. Í ár fór nefnilega eitt ríkið fram á að framlag annars ríkis yrði ritskoðað. Þessu urðu skipuleggjendurnir við, og fóru fram á að Georgía breytti laginu sínu til að minnka fýluna í Rússunum. Georgíumenn stóðu fast á sínu, þannig að úr varð að þeir hættu við keppni.

Enn og aftur sigraði rússneski björninn.

En hvað mislíkaði Rússum svona svakalega? Jú, lag Georgíumanna bar heitið „We Don‘t Wanna Put In,“ og var (augljóslega) beint að Vladimír Pútín, forsætisráðherra Rússlands.

Þetta er sami Vladimír Pútín og leiddi Rússland í stríð við Georgíu í ágúst á síðasta ári, undir því yfirskini að vilja frelsa Abkasíu og Suður-Ossetíu. Munurinn í stærð og styrk herjanna var gífurlegur. Hundruð manns létust, hundruð þúsunda þurftu að flýja heimili sín, eignatjón var geysilegt og Georgíuher var í rjúkandi rústum eftir átökin.

Í þessu samhengi er ekki skrýtið að gagnrýni á Rússa hafi átt upp á pallborðið hjá tónlistaráhugamönnum í Georgíu.

Og hver voru annars þessi hræðilegu vers sem þurfti að afmá? Í lauslegri þýðingu gæti textinn verið einhvern veginn svona: „Við viljum ekki Pútín, því þessi fýlupúki er að drepa allt fjör. Ég ætla frekar að skjótast á diskó í kvöld og dilla mér við þig.“

Svona lagað má náttúrulega ekki segja í siðmenntaðri söngvakeppni! Að einhver vilji frekar dansa en deyja – fussumsvei!

Guði sé lof að Páll Magnússon, og allir hinir sjónvarpsstjórarnir í Evrópu, settu þessum diskódrósum stólinn fyrir dyrnar.

Lýrískur tvískinnungur

Skipuleggjendur keppninnar báru fyrir sig reglur hennar þegar þeir bönnuðu Georgíumönnum að atast í Rússum. „Óheimilt er að vera með texta, ræður eða látbragð sem er pólitísks eða annars viðlíka eðlis,“ sagði talsmaður keppninnar.

En það er í þessu eins og svo mörgu öðru, að það er ekki sama hvort söngvarinn er Jón eða séra Jón. Tökum Ísrael sem dæmi.

Frá upphafi hefur Ísrael reynt á pólitískt þanþol Sambands evrópskra sjónvarpsstöðva. Ísrael er auðvitað ekki evrópskt ríki, svo þátttaka þess í keppninni ein og sér er vafasöm – en raunar hefur fjöldi ríkja utan Evrópu þátttökurétt. Sökum sönggleði Ísraela kjósa öll þau arabaríki sem hafa þátttökurétt (og þau eru nokkur) að sniðganga keppnina. Undantekningin er reyndar Marokkó, sem nýtti tækifærið þegar Ísrael heltist úr lestinni 1980.

Það teljast því nokkur tíðindi að framlag Ísraels þetta árið sé sungið á arabísku – auk hebresku og ensku – enda nærri þrír áratugir liðnir síðan arabaríki sendi lag í keppnina.

Árið 2007 var ísraelska lagið á þremur tungumálum, líkt og nú, en pólitíski boðskapurinn var ögn beittari en gengur og gerist. „Push the Button“ hét lag sveitarinnar Teapacks, og braut það blað í sögu keppninnar þar sem það var sungið á hebresku, ensku og frönsku. Þrátt fyrir þetta tímamótaskref, og þrátt fyrir að lagið væri hið fjörugasta, hlaut það ekki náð fyrir augum kjósenda og komst ekki upp úr undakeppninni.

Það verður samt varla annað sagt en að textinn hafi verið býsna pólitískur. Lagið er ádeila á stjórnvöld í Íran, og beinir gagnrýni sinni meðal annars að hægagangi alþjóðasamfélagsins gagnvart áætlunum Írana til að koma sér upp kjarnorkuvopnum. Titill lagsins er augljós vísun í „hnappinn“ sem þjóðarleiðtogar nota til að senda kjarnorkuflaugar af stað, en fleiri gullkorn leynast í textanum.

„Það eru brjálaðir einvaldar, sem liggja í leyni og reyna að blekkja okkur,“ sungu Teapacks um stjórnvöld í Íran. „Sökum djöfullegs og tæknistýrðs vilja síns til að valda skaða ætla þeir að þrýsta á hnappinn.“

Þótti RÚV og félögum þetta ekki vera pólitískur áróður?

Meira að segja flytjendurnir áttuðu sig á því að þeir væru að reyna á mörk þess sem sanngjarnt gæti talist, eins og sést á einni hendingu lagsins: „Kannski er þetta of beitt. Við ættum að syngja lög um pálmatré.“

Ef eitt gengi yfir alla, þá hefðu Teapacks sungið um pálmatré 2007 – ja, eða Georgía fengið að atast aðeins í Rússum 2009.

Það væri ósanngjarnt að tala um pólitískan áróður í söngvakeppninni, án þess að minnast á Dönu International, sem árið 1998 varð fyrsti transgender sigurvegari keppninnar. Hún nýtti tækifærið til góðs, þar sem hún leit ekki einungins á sigurinn sem viðurkenningu sönghæfileika sinna, heldur sem mikilvægt skref í réttindabaráttu transgender fólks. „Sigur minn sýnir og sannar að Guð stendur með mér,“ sagði hún að keppninni lokinni. „Ég er það sem ég er, en það þýðir ekki að ég trúi ekki á Guð, eða sé ekki hluti af þjóð Gyðinga.“

Svona boðskapur leyfist víst varla í Rússlandi, þar sem gleðigöngur samkynhneigðra eru barðar niður af vopnuðum lögregluþjónum.

Bylting og bæling sama ár

Hræðslan við pólitískan áróður í söngvakeppninni á mögulega rætur sínar að rekja til ársins 1974, sem hlýtur að teljast eitt hið viðburðaríkasta í sögu keppninnar. Keppninnar er helst minnst fyrir sigurlagið Waterloo með ABBA, en önnur lög höfðu mikil áhrif, þó á staðbundnari hátt væri.

Portúgal hafði verið undir hæl fasískrar herforingjastjórnar frá árinu 1926. Þeirri stjórn var velt úr sessi í byltingu sem hófst með Eurovision. Leiðtogar uppreisnarinnar höfðu komið sér saman um að hefjast handa þegar keppandi Portúgals stigi á svið í keppnishöllinni. Svo varð, og þremur vikum síðar voru herforingjarnir komnir frá völdum og lýðræði fest í sessi.

Pólitískur áróður þarf nefnilega ekki alltaf að hafa neikvæðar afleiðingar.

Verra var með ítalska ríkissjónvarpið þetta árið. Ástarlagið sem Ítalir sendu í keppnina hét „Si,“ og fjallar um það að söngkonan játast ástmanni sínum. Fyrir vikið kemur orðið „já“ sextán sinnum fyrir í textanum, sem ritskoðunarnefndin á Ítalíu gat ekki sætt sig við – og lagið var því aldrei sýnt í heimalandinu.

Sjónvarpsstöðin greip til þessa ráðs vegna þess að óttast var að lagið gæti heilaþvegið þjóðina. Mánuði eftir Eurovision greiddu Ítalir þjóðaratkvæði um lögleiðingu hjónaskilnaða, og var óttast að já-lagið gæti haft óeðlileg áhrif á kosningarnar.

Ritskoðunin heppnaðist. Skilnaður varð ekki löglegur þetta árið.

En hvað með ESB?

Þessa dagana má náttúrulega ekki nefna nokkurn hlut án þess að hann sé tengdur Evrópusambandinu og samskiptum Íslands við það. Þess vegna skýtur skökku við hversu hljótt er í búðum Evrópuandstæðinga þegar kemur að Eurovision.

Þetta kann að hljóma hjákátlegt, en raunin er sú að margt er líkt með skyldum. Ef sköpunarsaga Eurovision og ESB er borin saman, kemur í ljós að ræturnar eru þær sömu.

Sagan er nokkurn veginn svona: Evrópa var í rústum eftir seinni heimsstyrjöldina. Fólk var almennt sammála um að vilja ekki endurtaka leikinn. Þá datt einhverjum það snjallræði í hug að binda ríki álfunnar þétt saman á sem flestum sviðum, og byggja upp samhug innan hennar.

Það er enda engin tilviljun að fyrsta Eurovisionkeppnin var haldin 1956, og að ári síðar var skrifað undir Rómarsáttmálann, sem lagði grunninn að Evrópubandalaginu – forvera Evrópusambandsins.

Og ættarsvipurinn sést víða.

Sigurvegari Eurovision árið 1956 var Sviss, en grunur leikur á að lýðræðishalli hafi tryggt þann sigur. Það árið komust fulltrúar Lúxemborgar í dómnefnd ekki til keppninnar, en framseldu atkvæðarétt sinn til svissnesku dómnefndarinnar. Það árið hafði hvert þátttökuland tvö atkvæði, og mátti þar að auki greiða sjálfu sér atkvæði. Þarna sátu því Svisslendingar með fullar hendur atkvæða, og gátu tryggt sér sigur, þökk sé samtryggingarkerfi smáríkjanna.

Báðar stofnanirnar, sambandið og söngvakeppnin, höfðu það frá upphafi að markmiði að sameina og styrkja Evrópu. Eurovision hafa Íslendingar gengist vandræðalaust á hönd, en enn er deilt um gagnsemi Evrópusambandsins.

Málum er öðruvísi farið í hinum enda álfunnar, þar sem Tyrkir vita vel hvað klukkan slær. Sú ofuráhersla sem þeir leggja á gott gengi í Eurovision þjónar þeim göfuga tilgangi að auka hróður lands og þjóðar. Jafnframt kemst landið ofar í vitund samrunasinna, og eygir von um að hljóta náð fyrir augum Olla Rehn stækkunarstjóra ESB – að því gefnu að hann horfi á Eurovision.

Væri maður gefinn fyrir samsæriskenningar, þá væri hægt að segja að Tyrkir noti Eurovision sem bakdyr að Evrópusambandinu, en ESB hafi notað keppnina til að heilaþvo æsku Íslands til að verða jákvæðari í garð sambandsins.

Birtist á Smugunni.

Það er ekki nóg með að VísisFréttablaðspenninn missi af fréttinni í fréttinni, heldur nær hann að snúa út úr ótrúlega sorglegri frétt af grófri misnotkun kvenna, þannig að hún fær yfirbragð skemmtifréttar um konur sem eru svo útsjónarsamar í fangelsi að þær taka upp á því að stunda vændi. Það yfirbragð er undirstrikað með myndinni sem blaðamaðurinn velur: krosslagðir og kynþokkafullir kvenmannsleggir í netasokkabuxum.

Höldum einu atriði til haga: Þegar starfsmaður fangelsis hefur mök við fanga, þá heitir það nauðgun á íslensku.

Orðin skipta máli

Í fréttum skiptir náttúrulega ekki bara máli hvað er sagt, heldur líka hvernig er farið að því. Tökum til dæmis eftir því að gerendur eru algjörlega fjarlægðir úr frásögn VísisFréttablaðsins, þannig að mannlegi vinkill fréttarinnar hverfur:

„hvort vændi viðgangist í kvennafangelsi“
„að vændi viðgengist milli kvenfanganna og afganskra starfsmanna“
„grunur leiki á að stjórnendur fangelsisins blandist í málið“

Hver er gerandinn? Hvert er fórnarlambið í þessum setningum? Það er eins og vændið sé svínaflensusmit, sem hafi öllum að óvörum borist í fangelsið. Vændissmitið var reyndar greinilega svo stækt, að stjórnendur lentu í því.

Frásögn Finnanna notar annað orðfæri, og hefur allt annað yfirbragð.

„Vændið“ fór nefnilega þannig fram að fangar voru neyddir til að þjónusta fangaverði og gesti þeirra kynferðislega. Finnarnir kalla þetta athæfi réttu nafni. Misnotkun (e. abuse) er orðið sem þeir nota, þegar VísisFréttablaðspenninn skrifar vændi.

Konum var semsagt nauðgað í fangelsi, kannski seldur aðgangur að líkama þeirra, og VísirFréttablaðið kallar það vændi. Vísir birtir svo mynd af æsandi fótleggjum.

Reyndar hefur fréttamaður YLE eftir talsmanni finnska utanríkisráðuneytisins, að ekki sé víst að allar konurnar hafi verið þvingaðar til kynmakanna – heldur hafi fangaverðirnir einfaldlega nýtt sér eiturlyfjafíkn þeirra.

Ekki að það sé neitt skárra, því þá er valdaójafnvægið bara tvöfalt. Vörðurinn hefur yfirburði í krafti starfs síns, og fanginn stendur enn verr að vígi vegna fíknarinnar.

Og ennþá heitir þetta nauðgun.

Sorgarsagan sem ekki var sögð

Stærsta fréttin við hag afganskra kvenfanga fer algerlega framhjá VísisFréttablaðspennanum, en spilar stóra rullu hjá finnskum kollega hans. Tilvist fangelsisins í Sheberghan er hræðileg staðreynd – og var það áður en verðirnir fóru að nauðga föngunum.

Flestar konur sem sitja í fangelsi í Afganistan hafa nefnilega hlotið dóm fyrir kynlíf utan hjónabands. Þá gildir einu hvort þær hafa sjálfviljugar haft mök við karlmann sem þær eru ekki giftar, eða hvort þeim hefur verið nauðgað.

Kvenfangarnir sem VísirFréttablaðið skrifar um sitja semsagt inni fyrir að hafa verið nauðgað – og þeim er nauðgað!

Finnsk stjórnvöld ætluðu sér að skapa þessum konum griðarstað í fangelsinu – enda hafa þau einsett sér að utanríkisstefna landsins vinni að uppbyggingu í þágu kvenna. Finnar hafa væntanlega, svipað og aðrar þjóðir, gefist upp á að reyna að snúa afgönskum lögum til betri vegar, þannig að konur séu ekki fangelsaðar fyrir að vera nauðgað. Þá er ágæt millilending að bjóða þeim öruggan stað.

Utanríkisráðherra Finnlands segir ekki bara að málið verði rannsakað, eins og stendur í frétt VísisFréttablaðsins. Griðarstaður fyrir fórnarlömb nauðgana breyttist í nauðganabæli – og til að staðfesta það þurfti ekki langa rannsókn. Þetta er óásættanlegt, fangelsisverkefnið mistókst, segir ráðherrann, og því verður hætt.

Því Finnum þykir ekki fyndið að föngum sé nauðgað, og taka ekki þátt í svoleiðis rugli.

Birtist á Smugunni.

Maður þarf samt að hrósa því sem vel er gert, og þar ber að benda sérstaklega á ræðu Árna Johnsen. Hún er vel virði þeirra fimm mínútna sem tekur að horfa á hana. Þótt klukkan hafi verið langt gengin tólf á miðnætti heldur Árni innblásna ræðu um fegurð íslenskra kvikmynda, og lýkur henni á því að raula lagstúf sem hann segir að myndi sóma sér vel í byrjun kvikmyndar.

Er þetta í fyrsta sinn sem þingmaður syngur úr púlti?

Alþingi ályktar að veiðum á hrefnu og langreyði hér við land skuli haldið áfram, veiðileyfi gefin út til næstu fimm ára og að árlegur leyfilegur heildarafli verði eins og kveðið er á um í veiðiráðgjöf Hafrannsóknastofnunarinnar.

Þetta getur ekki verið alvörutillaga. Það getur ekki annað verið en að sama fólkið og kvartar sáran yfir því að bara sé fjallað um smámál inni á þingi sé að djóka með því að leggja þetta til. Hvalveiðileyfin sem Einar K. Guðfinnsson úthlutaði á síðustu metrum ráðherraferils síns voru einhver versta hugmynd sem komið hefur fram í seinni tíð – þó bara sé litið til þess að landið mátti varla við meiri álitshnekkjum á alþjóðavettvangi en bankahrunið hafði séð okkur fyrir.

Það er nógu slæmt að núverandi sjávarútvegsráðherra hafi ekki séð sér fært að fella niður hvalveiðiheimildir þessa árs, en væri hræðilegt ef heimildirnar yrðu rígbundnar næstu fimm árin.

Með því að hafa svona miklar áhyggjur er ég náttúrulega bara að hlaupa apríl, en ég hef náttúrulega ekki sama húmor og Sjálfstæðis- og Framsóknarmennirnir sem standa að baki gabbinu.

Ég nýt þess hins vegar að vera á lista með óhemjufínu fólki á lista VG í Reykjavík-suður. Listann leiðir Svandís Svavarsdóttir, sem er einhver flottasti pólitíkus sem ég hef séð. Á eftir henni er runa af glæsilegum frambjóðendum – og vonast ég til að vera flokknum til sóma í mínu þrettánda sæti.