Í dag keppist fólk við að gabba náungann, og leggur mismikið á sig við það. Á dagskrá Alþingis er þingsályktunartillaga sem hlýtur að teljast með best undirbúnu aprílgöbbum, því hún var lögð fram 11. febrúar. Tillagan hljóðar nokkurn veginn svona:
Alþingi ályktar að veiðum á hrefnu og langreyði hér við land skuli haldið áfram, veiðileyfi gefin út til næstu fimm ára og að árlegur leyfilegur heildarafli verði eins og kveðið er á um í veiðiráðgjöf Hafrannsóknastofnunarinnar.
Þetta getur ekki verið alvörutillaga. Það getur ekki annað verið en að sama fólkið og kvartar sáran yfir því að bara sé fjallað um smámál inni á þingi sé að djóka með því að leggja þetta til. Hvalveiðileyfin sem Einar K. Guðfinnsson úthlutaði á síðustu metrum ráðherraferils síns voru einhver versta hugmynd sem komið hefur fram í seinni tíð – þó bara sé litið til þess að landið mátti varla við meiri álitshnekkjum á alþjóðavettvangi en bankahrunið hafði séð okkur fyrir.
Það er nógu slæmt að núverandi sjávarútvegsráðherra hafi ekki séð sér fært að fella niður hvalveiðiheimildir þessa árs, en væri hræðilegt ef heimildirnar yrðu rígbundnar næstu fimm árin.
Með því að hafa svona miklar áhyggjur er ég náttúrulega bara að hlaupa apríl, en ég hef náttúrulega ekki sama húmor og Sjálfstæðis- og Framsóknarmennirnir sem standa að baki gabbinu.
