Samviskufrelsið prestanna

Fyrsta fyrirspurn Andrésar Inga var til utanríkisráðherra

Af þeim þremur fyrirspurnum sem ég lagði fram vakti ein langmesta athygli. Sú snérist um svokallað „samviskufrelsi“ presta þjóðkirkjunnar, þ.e. hvort þeir hefðu heimild til að mismuna hjónaefnum á grundvelli kynhneigðar. Hugmyndir um þetta hafa skotið reglulega upp kollinum, t.d. stuttu áður en ég lagði fyrirspurnina fram þegar Kirkjuþing unga fólksins hvatti biskup til að nema heimildina úr gildi.

Innanríkisráðuneytið dró lappirnar nógu lengi með að svara fyrirspurninni til þess að hún félli niður við þinglok. Þá greip Steinunn Þóra til sinna ráða, en ég hafði leyst hana af sem varamaður, lagði fyrirspurnina fram í byrjun nýs þings og fékk fljótlega svar frá innanríkisráðherra.

Í framhaldinu varð mikil umræða um „samviskufrelsið“, þar sem nokkrir prestar og fv. biskup vildu standa fast á rétti þjóna kirkjunnar til að synja fólki um þjónustu á grundvelli kynhneigðar, en á endanum samþykkti Kirkjuþing ályktun þar sem allar hugmyndir um samviskufrelsi voru slegnar út af borðinu. Til að taka af allan vafa um jafnan rétt fólks til að ganga í hjónaband lagði Steinunn Þóra jafnframt fram þingsályktunartillögu, þar sem lagt er til að vígsluréttindi verði bara í höndum borgaralegra vígslumanna.

Þriggja fyrirspurna þingseta

Fyrsta fyrirspurn Andrésar Inga var til utanríkisráðherra
Fyrsta fyrirspurn Andrésar Inga var til utanríkisráðherra

Það er ekki alltaf mörgu hægt að koma í verk þegar varamaður sest inn á þing, sérstaklega ef hann situr bara í fimm daga stuttu fyrir þinglok. Ég vissi þetta og hafði þess vegna undirbúið þrjár fyrirspurnir sem ég lagði fyrir jafnmarga ráðherra ríkisstjórarinnar. Þær voru um:

Þótt þingsköp Alþingis séu mjög skýr um tímafresti sem ráðuneyti hafa til að svara fyrirspurnum, þá létu tvö ráðuneytin svörin dragast svo lengi að þau skiluðu sér ekki áður en þingi var slitið fyrir haustið. Eina svarið sem ég fékk í hendurnar var frá utanríkisráðherra um Evrópustefnu stjórnarinnar. Eins írónískt og það kann að virðast kom fram í svarinu að ríkisstjórnin var komin langt yfir alla tímafresti sem hún setti sjálfri sér þegar hún samþykkti Evrópustefnuna.

Hinar tvær fyrirspurnirnar féllu þá niður dauðar, en ég var svo heppinn að Steinunn Þóra bauðst til að leggja þær aftur fram á nýju þingi og fékk þá loksins svör í hendur. Þar vakti svar innanríkisráðherra um svokallað samviskufrelsi presta mikla athygli og kom af stað sterkri umræðu í samfélaginu.